tag:blogger.com,1999:blog-33127937387878222692011-04-21T21:10:19.266-07:00e-megohttp://www.blogger.com/profile/14547208200505467356noreply@blogger.comBlogger41100tag:blogger.com,1999:blog-3312793738787822269.post-23076958643177092632009-05-02T00:58:00.000-07:002009-05-02T03:01:48.136-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_47k5amooIWg/Sfv9tzOX5WI/AAAAAAAAAIM/mI0s5VhJQMg/s1600-h/graffiti_stairs.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 322px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_47k5amooIWg/Sfv9tzOX5WI/AAAAAAAAAIM/mI0s5VhJQMg/s400/graffiti_stairs.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331133547209549154" /></a><br />Ξέρετε την ευχή «να πάθεις αυτό που ποθείς», ε! λοιπόν για μια ακόμη φορά, η προφορική σοφία είναι αποκαλυπτική. Πιστεύω ότι, τέτοιες εκφράσεις, βγαίνουν από ξαφνικές επιφωτίσεις (ζεν), που είναι τόσο δυνατές, ώστε να χαράζονται στο συλλογικό ασυνείδητο ως πνευματική κληρονομιά. <br /><br />Κάθε φορά, χρειάζεται κανείς να ελέγχει τις επιθυμίες του, για να σιγουρευτεί ότι δεν είναι προπύργια κάποιων άλλων βαθύτερων και ανομολόγητων που η επίτευξη των πρώτων τις ακυρώνει και "πάθει ότι ποθεί". Πως επιτυγχάνεται αυτός ό έλεγχος? μα πολύ απλά: κλείνεις τα μάτια και προσομοιώνεις υπερθετικά τις συνέπειες της εκπλήρωσης αυτών των επιθυμιών που υποστηρίζεις και «βλέπεις» εάν οι συνέπειες σου αρέσουν, σε ευχαριστούν και δεν δημιουργούν ένα περιβάλλον στενάχωρο. <br /><br />Θα πείτε και με το δίκιο σας: είναι δυνατόν να προσομοιωθούν οι συνέπειες, μια υποθετικής κατάστασης? που όταν επιτευχθεί, θα εκτινάξει τέτοια πολυπλοκότητα που είναι αδύνατον να προϋπολογιστεί. Αυτή είναι η παγίδα: θολώνουμε τον μελλοντικό ορίζοντα, προκειμένου να κρατήσουμε τις επιθυμίες μας ζωντανές, ενώ ξέρουμε πολύ καλά, ότι όταν επιθυμούμε κάτι, αυτό συμβαίνει σε ενεστώτα χρόνο, με αφορμή συναισθήματα που νιώσαμε σε γνώριμες συνθήκες και άρα αυτές μπορούν να προσομοιωθούν. Όταν κλείνεις τα μάτια σου μένεις με σένα και τα κοροϊδιλίκια δεν έχουν θέση. Φυσικά μπορείς να συνεχίσεις την φαντασίωσή σου και εκεί, αλλά και το μέλλον μας, δεν είναι μια φαντασίωση?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3312793738787822269-2307695864317709263?l=olathapanekala.blogspot.com' alt='' /></div>e-megohttp://www.blogger.com/profile/14547208200505467356noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3312793738787822269.post-49490882401195600472009-05-01T02:38:00.000-07:002009-05-02T00:15:02.545-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_47k5amooIWg/SfrFJVujLEI/AAAAAAAAAH0/wVX7PrLqyVM/s1600-h/518431221_19dbbd2010.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 390px; height: 259px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_47k5amooIWg/SfrFJVujLEI/AAAAAAAAAH0/wVX7PrLqyVM/s400/518431221_19dbbd2010.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330789873188285506" /></a><br /><!--StartFragment--> <p class="MsoNormal"><span style="mso-ansi-language:EL;font-family:FreeSans;">Όλοι μας (και εγώ δεν εξαιρούμαι) πιστεύουμε σε έναν και μοναδικό εαυτό, ο οποίος είναι και η αιτία όλων των δεινών που υφιστάμεθα αφού μόνον η συνείδηση του εαυτού κάνει τη ζωή ανυπόφορη και μάταιη σε αντίθεση με τα ζώα που απολαμβάνουν την γαλήνη της αγέλης.<span style="mso-spacerun: yes">  </span>Κάθε αμφισβήτηση του εαυτού, μας φαντάζει σαν κατάλυση του σκοπού της ζωής μας, που φυσικά δεν είναι η απελπισία, η ματαιότητα,<span style="mso-spacerun:yes">  </span>η κατάθλιψη, η αποτυχία, η δυστυχία, η μελαγχολία<span style="mso-spacerun: yes">  </span>που είναι μοναδικά χαρακτηριστικά του εαυτού, αφού η απώλεια του, σβήνει τα σημάδια των παραπάνω καταστρεπτικών συναισθημάτων και σκέψεων. Υποτίθεται ότι ο σκοπός της ζωής μας είναι η ευτυχία και ο τρόπος επίτευξης η επιτυχία αλλά παραδόξως κανείς μας δεν αντιλαμβάνεται το δεύτερο συνθετικό αυτών των λέξεων.</span><span style="mso-ansi-language:EL"><o:p></o:p></span></p> <!--EndFragment--><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3312793738787822269-4949088240119560047?l=olathapanekala.blogspot.com' alt='' /></div>e-megohttp://www.blogger.com/profile/14547208200505467356noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3312793738787822269.post-6833205047410727402009-04-30T00:17:00.000-07:002009-04-30T00:59:57.165-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_47k5amooIWg/SflSKYpeb_I/AAAAAAAAAHg/cLlNG_nVTck/s1600-h/_600wa0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_47k5amooIWg/SflSKYpeb_I/AAAAAAAAAHg/cLlNG_nVTck/s400/_600wa0.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330381972338274290" /></a><br />Κάθε φορά που σηκώνομαι το πρωί και έχει λιακάδα, πως να το πω αισθάνομαι ότι όλα θα πάνε καλά, ότι ζω στην καλύτερη χώρα του πλανήτη και τίποτα μα τίποτα δεν θα αφήσω να χαλάσει αυτή τη μεθυστική αίσθηση. Ξέρω ότι εκεί, κατά το απόγευμα θα με πνίγει η μιζέρια της καθημερινότητας, μετά από την πολύωρη κυκλοφοριακή ασφυξία, την κατάποση της άκρατης αγένειας και αργοπορίας των δημόσιων λειτουργών, την υπερπήδηση της προχειρότητας της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας και την αγανάκτηση από την παράλογη ακρίβεια τόσο κακών υπηρεσιών και αναφέρομαι μόνο στα χοντρά.<br /><br />Τελικά σ’ αυτή τη χώρα ο ήλιος είναι ντόμπα και εμείς πρεζόνια του ήλιου, με όλα τα εφέ της εξάρτησης. Ο ήλιος μας ανεβάζει και μόλις πέσει πέφτουμε. Το βράδυ στις ειδήσεις σκυλοβρίζουμε τους πολιτικούς μας και μόλις βγει ο ήλιος ποιος τους χέζει βρε αδερφέ. Το φθινόπωρο με τις πρώτες συννεφιές καταστρώνουμε μεγαλεπήβολα σχέδια για το μέλλον, που γίνονται ατμός με τις αλκυονίδες. Το καλοκαίρι ο ήλιος με την οβερντόουζ επίδρασή του, μας «στέλνει» στις ακρογιαλιές όπου αποκαμωμένους μας βρίσκουν τα κοράκια του τουρισμού και μας αποτελειώνουν. Το φθινόπωρο φτου κι’ από την αρχή. Αν μη τι άλλο είμαστε γερά σκαριά, και σ΄ αυτό φταίει πάλι ο ήλιος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3312793738787822269-683320504741072740?l=olathapanekala.blogspot.com' alt='' /></div>e-megohttp://www.blogger.com/profile/14547208200505467356noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3312793738787822269.post-43137246213226293922009-04-29T05:39:00.000-07:002009-04-29T09:58:15.443-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_47k5amooIWg/SfhNMGR_EcI/AAAAAAAAAGY/vngZvIQ9lL4/s1600-h/_.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_47k5amooIWg/SfhNMGR_EcI/AAAAAAAAAGY/vngZvIQ9lL4/s400/_.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330095029232800194" /></a><br /><!--StartFragment--><span style="mso-ansi-language:EL;mso-fareast-language:ELfont-family:FreeSans;font-size:12.0pt;">Ουζάκι, καθημερινή, στις Αττικές (και όχι μόνον) παραλίες, όταν όλοι είναι απασχολημένοι. Κάτι μου λέει, <span style="mso-spacerun: yes"> </span>ότι, όποιος <span style="mso-spacerun:yes"> </span>μπορεί να επωφεληθεί απο τις λαμπρές ανοιξιάτικες λιακάδες, είναι πραγματικά ευτυχής.</span><!--EndFragment--> <div><span class="Apple-style-span" style=" "><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(192, 192, 192);">Τη φωτό δανείστηκα από το http://kykneioasma.blogspot.com, θα επανέλθω με δική μου.</span></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3312793738787822269-4313724621322629392?l=olathapanekala.blogspot.com' alt='' /></div>e-megohttp://www.blogger.com/profile/14547208200505467356noreply@blogger.com0